3 - مرآة الجنان 4 / 224 . 4 - النجوم الزّاهرة 8 / 74 . 5 - طبقات الحفّاظ 511 . 62 - اثبات فرغانى سعيدالدّين محمّدبن‌احمد فرغانى آن را اثبات كرده است و آن را حديث مرسل مسلّم دانسته و در « شرح التائية » در شرح اين بيت ابن‌فارض كه گفته است : « كراماتهم من بعض ما خصّهم به * بما خصّهم مِن إرث كلّ فضيلة » كرامت‌هاى آنان پاره‌اى است از آن‌چه خدا آنان را بدان مخصوص داشته است ، به گونه‌اى كه هر فضيلتى را به ارث برده‌اند . گويد : امّا سهم علىّبن‌ابىطالب : دانش و شهود عرفانى است و گشودن مشكلات كلام عظيم و كتاب كريم است كه آن كتاب از مخصوص‌ترين معجزات پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم است ، با روشن‌ترين بيان كه با كلام نبوى : « أنا مدينة العلم و علىٌ بابها » بدان رسيده بود و با اين گفتارشان : « من كُنْت مولاه فَعلىٌّ مولاه » هم‌راه با فضيلت‌هاى ديگرى كه نمىتوان برشمرد . و در شرح فارسى قصيده تأئيه ، در شرح اين بيت : « و أوضح بالتأويل ما كان مشكلًا * على بعلم ناله بالوصيّة » و على با تأويل ، آن‌چه را كه مشكل بود روشن و واضح كرد . با دانشى كه به وصيّت و جانشينى بدان دست يافت . گويد : « على با تأويل ، آن‌چه را كه در فهم معنى كتاب و سنّت بر ديگر ياران مشكل بود ، توضيح داد و روشن كرد ، به ويژه عمر كه در اين‌باره گفته است : اگر على نبود عمر به هلاكت مىرسيد و آن مشكل‌ها را با دانش‌هايى توضيح داد كه با وصايت از مصطفى صلى الله عليه و آله و سلم به او منتقل شده بود و از اين‌رو فرمود : « من در ميان شما دو بارِ گِران مىگذارم ، كتاب خداوند و خاندانم و سه بار فرمود نسبت به خاندانم خداوند را به ياد شما مىآورم .